POSZUKIWANIE BOGA

Droga pielgrzyma kierowanego Regułą św. Benedykta

Za przykładem pierwszych ojców naszego zakonu, my, Cystersi szukamy Boga kierowani Regułą św. Benedykta (ok. 450 – ok. 550). Na czele rodziny zakonnej stoi Ojciec, Opat, który sprawuje władzę w imieniu Chrystusa. W tej szkole slużby Bożej, musi uczyć drogi Chrystusa słowem i przykładem (Reguła św. Benedykta). Powinien łączyć w sobie świetość i mądrość, prowadząc wspólnotę zgodnie z przejętą i przekazaną dalej tradycją zakonną. Św. Benedykt przypomina mu, że powinien tak urządzić życie zakonne, aby mocni mieli za czym dążyć, a słabi się nie zniechęcali. Posłuszeństwo zakonne i pokora, która czyni je owocnym, muszą wypływać z bezinteresownej miłości, tak, że to, co mnich czyni, czyni z miłości do Boga. Poddanie swojej woli Bogu i podporządkowanie się kierownictwu opata uzdalnia mnicha do przyjęcia od Ducha Swietego daru czystej i nieustannej modlitwy.

Życie zakonne nie jest inne od życia, które usiłują wieść wszyscy podążający za Chrystusem. Ono takze obfituje w codzienne zmagania, pokusy i próby. W duchu pielgrzymim zachęcamy się wzajemnie każdego dnia.

Życie wspólnotowe zawsze było inspirowane opisem wspólnoty pierwszych chrześcijan:

Jeden duch i jedno serce ożywiały wszystkich, którzy uwierzyli. Żaden nie nazywał swoim tego, co posiadał, ale wszystko mieli wspólne.
(Dz 4,32)

jak również tęsknota za pięknem samego Boga. Św. Augustyn z Hippony (345 – 430) wyraża coś z tego doświadczenia:

Tchnąłeś na mnie swą woń, o Panie; a teraz łaknę i pragnę Ciebie! Dotknąłeś mnie, o Panie; a teraz łaknę i pragnę Ciebie! Dotknąłes mnie, o Panie; a teraz pragne pokoju w twoich objęciach!