KONTEMPLATYCY W SERCU KOŚCIOŁA
Modlitwa osobista

Po zakończeniu Służby Bożej niech wszyscy, okazując cześć Bogu, wyjdą w najgłębszym milczeniu tak, aby bratu, który właśnie chciałby prywatnie się pomodlić, nie przeszkodziła w tym czyjaś bezwzględność. A jeśli też kiedy indziej ktoś zechce modlić się w samotności, niech wejdzie po prostu i niech się modli, nie na cały głos, lecz ze łzami i z głębi serca.
(Reguła św. Benedykta)

Instynktownie wiemy, że modlitwa jest w samym sercu życia chrześcijańskiego. Ale nawet mimo ciszy, którą klasztor ma zapewnić, mnich szybko odkrywa, że prawdziwy hałas jest w środku, że jego serce pełne jest nie tylko wspomnień, ale także zgorzknienia, gniewu i urazy. Szybko uświadamia sobie, że musi podjąć walke, że nie potrafi na zawołanie nastawić się na słuchanie Boga. Bardzo ważną lekcją przekazaną przez tradycję jest to, że nigdy nie wolno mu sie poddać. Będą chwile, kiedy będzie zdawało się, że dane jest mu cieszyć się obecnością Bożą, ale bedzie także czas, kiedy będzie zdawało się, że dryfuje lub traci grunt. Ale przez to wszystko Bóg naprawde uczy go jak się modlić, jak polegać jedynie na Jego miłosierdziu.

Bracia zapytali go wówczas w ten sposób:
“Ojcze, jaka cnota wymaga w życiu największego wysiłku?” A on im odpowiedział: “Wierzcie mi, nic nie wymaga chyba większego wysiłku niż modlitwa do Boga. Albowiem za każdym razem, gdy człowiek chce sie modlić, nieprzyjaciele starają się odwieść go od tego; wiedzą, ze człowiek może oprzeć się wszystkiemu, jeśli się modli. Jakikolwiek rodzaj cnotliwego życia prowadzi człowiek, znajdzie zadowolenie, jeśli w nim wytrwa; co do modlitwy, walka jest konieczna aż do ostatniego tchnienia.”
(Powiedzenie opata Agathona, +400 A.D.)

Nasza modlitwa jest rozmową z Bogiem. Gdy czytasz, to Bóg mówi do ciebie, a gdy modlisz się, to ty mówisz do Boga.
Św. Augustyn

O Tobie mówi moje serce: >>Szukaj Jego oblicza!<<
Psalm 26

Przyjażń z Chrystusem, wzbudzona przez Ducha Świętego, daje nam ufność, że możemy stawać przed Ojcem jako Jego synowie. Czynimy to w przekonaniu, że kocha On każdego z nas, tak jakby był on jedynym. Modlitwa z serca, a w szczególności modlitwa kontemplacyjna karmi się Pismem Świętym. Każdego dnia mnich poświeca pewien czas na rozmyślanie nad słowami Pisma, w tradycji zakonnej znane jako lectio divina. Przez tę uważną modlitwę medytacyjną słuchamy Słowa Bożego za przykładem Maryi, która zachowywała wszystkie te sprawy w swoim sercu. Matka Jezusa zajmuje szczególne miejsce w życiu mnichów. Każdy z nich oddany jest Jej w szczególny sposób. Jak ziarno powierzone naszej pieczy, staramy się aby Słowo Boże kiełkowało w naszym życiu pod wpływem łaski Bożej i przynosiło owoc na wieczność. Czas w sposób szczególny przeznaczony na lectio divina jest pomiędzy oficjum nocnym i koncelebrowaną Mszą świętą, tzn. miedzy 4.45 i 7.00.

Każde opactwo cysterskie stara się posiadać dobrą bibliotekę zawierającą zaroowno materiały zródłowe jak i aktualne publikacje. Studium zajmuje ważną pozycję w klasztorze. Bez niego najpierw życie intelektualne, a nastepnie duchowe może szybko obumrzeć. Oczywiście nie każdy jest powołany do studiowania, ale biblioteka zapewnia coś dla każdego, zależnie od gustów i preferencji. Ci, którzy wstępują do klasztoru podejmują program studiów. Nie ma zadnych ustalonych standardów akademickich, a od niektórych wymaga się niewiele formalnych studiów. Ogólny program nauki obejmuje doktryne katolicką, duchowość, liturgie i historie zakonu. Przygotowanie do kapłaństwa wymaga dalszych studiów (około sześciu lat).