Ubóstwo, praca i Chrystusowa gościnność

Jezus podkreśla niebezpieczenstwa płynące z materialnego zysku i bogactw. Ciągle trzeba nam strzec się chciwości. Jezus identyfikuje się z ubóstwem we wszystkich jego postaciach, a ci, którzy Go szukają muszą Go szukać tam, gdzie On pragnie być odnajdywany. Aby uczynić nas bogatymi przed obliczem Boga, Przedwieczny Jezus stał się ubogi (1 Kor 8,9). Ci, którzy szczerze szukają Boga przez wytrwałość w życiu zakonnym, mogą to czynić tylko wtedy, gdy uroczyście ślubują, że wyrzekają się prywatnej lub czasowej własności dóbr doczesnych. Jednocześnie zarabiają na swoje skromne utrzymanie przez codzienną pracę i okazjonalne dobrowolne datki ze strony dobroczynców.

Praca, w szczególności ręczna, zajmuje czcigodne miejsce w tradycji cysterskiej. W pierwszym rzędzie jest środkiem, przez który Cystersi zarabiają na swoje utrzymanie. Również w tym podążamy drogą wyznaczoną przez Ewangelie. Podjęta w duchu służby i solidarności, praca jest wpleciona w tkanine naszego dnia i staje się kolejnym sposobem wielbienia Boga. Jesteśmy świadkami godności pracy i jej głębszego wymiaru. Ponad jej wartością ekonomiczną, wolność i doskonałość pracy bierze się zarówno z wartości osoby, która ją wykonuje jak i tej, dla której praca jest podjęta.

Innymi słowy, praca naszych rąk pozwala nam ukazywać naszą miłość do wspólnoty w bardzo konkretny sposób. Uzdalnia nas to do zaradzania różnym potrzebom wyrastającym z życia we wspólnocie. Praca postrzegana i doświadczana jako wyraz miłośći do Boga i bliźniego staje się płynącąa z serca modlitwą rozjaśnianą przez wejrzenie Boga.

Duchowość pracy rozwijana przez wieki w Zakonie Cysterskim stanowi bogate dziedzictwo dla Kościoła i społeczeństwa. Mnich, jak każdy inny, musi pracować nie tylko na swoje utrzymanie, ale także dla dobra swej duszy. Brak zajęcia jest wrogiem duszy, a diabel znajduje zajęcie dla bezczynnych! Z bardziej pozytywnego punktu widzenia, przez wielkoduszne uczestnictwo w pracy wspólnoty, każdy mnich może przyczyniać się do pomocy osobom będącym w potrzebie, które przybywają do klasztoru po pomoc.