MIŁOŚĆ DOSKONAŁA

h3 Cisza i samotność

Cisza, która przenika środowisko zakonne sprzyja życiu modlitwy. Wartość ciszy polega na tym, że dzięki niej możemy usłyszeć Boga w głębi naszej istoty. Praktykowanie ciszy jest niezbędne w kształtowaniu się prawdziwie dojrzałego ducha zakonnego. Bez takiej dyspozycji trudno jest dostrzec w zmiennych kolejach życia świetą wolę Boga i dotyk Jego miłującej Opatrzności. Mimo zewnętrznego hałasu, a nawet chaosu, wnętrze mnicha wypełnia pokój. Przez całe życie musi walczyc o osiągnięcie tej ciszy, bowiem w tej ciszy jest miłość.

Miłość, powiada św. Bernard, nie szuka żadnego uzasadnienia prócz siebie samej. Miłość jest wystarczająca sama w sobie, jest miła sama w sobie i dla samej siebie. Miłość jest swoją własną zasługą i swoją własną nagrodą. Miłość nie szuka żadnej przyczyny prócz siebie samej i żadnych skutków innych niż ona sama [...] Owocem miłości jest miłość.

Miłość ta jest miłością doskonałą, królewską drogą wiodącą nas ku naszemu ostatecznemu celowi i szczęśliwosci. Dlaczego? Ponieważ miłość pochodzi od Boga jako ze swojego źródła i do Niego wraca jako do swojego celu. Bóg sam jest Miłością. Jednak ci, których pociąga zewnetrzna cisza naszego życia, w której widzą bezpieczną ucieczkę w odosobnione życie, będą sfrustrowani, a nawet nieszczęśliwi. Święte milczenie przenikajace życie zakonne odnajduje swoje znaczenie i wypełnienie w wewnętrznym pokoju kontemplacyjnej samotności. W szczególny sposób polega na przełamywaniu barier, które zamykają nas w naszych sztucznych zabezpieczeniach.

Kontemplatyk wie, tak jak Thomas Merton, być może najsłynniejszy współczesny Cysters:

Że najprawdziwsza samotność nie jest czymś zewnętrznym, brakiem ludzi lub dzwieków dokoła niego: jest to przepaść otwierająca się samym środku jego duszy. A tę przepaść wewnętrznej samotności stwarza glód, którego nie zaspokoi żadna rzecz stworzona.
(“Posiew kontemplacji”)

W każdym człowieku jest pustka wołajaca o Boga. Ta nieskończona samotność jest przestrzenią, którą ostatecznie może wypełnić jedynie sam Bóg. Jak wielu z nas wie z własnego, czesto bolesnego doświadczenia, nieraz próbujemy zapełnić tę pustkę ideami i działaniami, które nie sa z Boga.

Tylko w Chrystusie znajduje sie każde pytanie, które ma już swoją odpowiedź w Nim – Drodze, Prawdzie, Życiu
(por. J 14, 6)

Jego obietnica spełnia się w tych, którzy kochają Go i ufają Jego Słowu.

Maryja, Matka Jezusa, jest wzorem życia kontemplacyjnego, gdyż uwierzyła, że Boża obietnica się spełni. Powiedziała “Tak”, i Słowo stało się Ciałem. Pielęgnowała Słowo Boże i ofiarowała Mu szczególne miejsce w swoim sercu. Życie mnicha, tak jak Maryi, jest rozważaniem Słowa Bożego, mówieniem mu “Tak” i cierpliwym czekaniem, aż zrodzi się ono na nowo w jego sercu i w świecie.